Paul Soete

OUD GEMEENTEHUIS STENE

Men heeft er lang in de omgeving stenen gebakken. Tot den Duits in de jaren veertig
van zijn hart een steen maakte. En zich ook hier met bomvaste bouwwerken
ging ingraven. Uitgerekend in het Stene van toen.

Bunker met kazemat, pantserplaat en schietgat. ‘Kein Licht bei geöffneter Scharte’
heel even voor de foto vergeten. Toen ook nog verpleeg- en watereenheid, telefoon-
centrale en slaapplaats. De commandopost kon de hoge druk letterlijk aan.
Zij konden er drie maanden in overleven. En wij hebben het geweten.
Wij werden trage jaren onder vuur en controle gehouden.

Toen het oorlogszand ging liggen, joelden er alleen nog  spelende kinderen in rond.
Nu is het een stille steen geworden. Geen Blarney Stone die mensen doet durven praten.
Geen Intihuatanasteen die je oude geesten laat zien. Maar een steen der wijzen,
verborgen onder het dagelijks leven.

Die als een plichtsbewuste conciërge op ons wereldgeweten een oogje
in het zeil houdt. Die de stalen deur van het verleden daarom op een kier laat.